Dziś dostałam do ręki 6 numer Odry tegoż roku. Oczywiście najpierw rzuciłam się na poezję. Jeden wiersz całkiem całkiem, drugi takoż, ale żaden nie porwał. NAgle widze nazwisko pani obecnie nagradzanej i docenianej, więc zachłannie wgryzam się w tekst i dostaje niestrawności.
Zaczynam się zastanawiać czy to moja inteligencja poszła gdzieś na spacer czy też może krytyków? Ale do rzeczy, prezentuje poniżej ów tekst:

***
Głodujemy na tej księżycowej pustyni kto nas nakarmi?
Srebrny pazur lustra wczepiony w każdy odruch wolności
Oddala od nas to co takie bliskie zawłaszcza wiedzę prawdziwego
Deformując ją w niezliczoną ilość domysłów zawsze błędnych
Głodujemy na tej księzycowej pustyni zapatrzeni w odległą planetę
Gdzieś daleko a obok siebie nierozpoznani japońska dziewczyna która
Uswiadomiła ci że trzymasz w ramionach księżyc wierny i wezbrany
JAk rzeka pamięci popłyń ze mną wzdłuż brzegu; ciało które kochasz
Zrozpaczone że istnieć to wciąż na nowo wskrzeszać wszechświat
Głodujemy brakiem bliskich i domu z ogrodem żegnając siebie
"To w tobie otwiera sie niebo" i ich oddechy stały sie jednym
Ja i ty to niewidzialny pokarm dzięki któremu przeżyliśmy
Nasze dzieciństwo wspólne odkrycia i sekrety
Jesteśmy jak dzieci które wierzą w moc słów
Zawracając do dnia gdy odkrylismy siłę wiersza

Ewa Sonneberg

Niech mi wybacza krytycy i wszyscy ci, którzy dostrzegą tu głębię i jak co to niech mi uświadomia mój bład- ale.... ja tu dostzregam tylko zlepek zdań, które momentami usiłują przekazać jakąś spójną myśl tylko po to ażeby w kolejnych wersach rozmyć ją w niewiadomym kierunku.

Stosowanie interpunkcyjnych znaków także jest niekonsekwentne. W całym wierszu nic, ale początek- znak zapytania, środek -średnik , pomiijam kwestie cudzysłowu. I jak dal mnei to te znaki które się ostały nijak nie wydajś sie koneiczne bowiem nic nie wnoszą do tekstu.

Panu MArkowi zas pod uwagę daję owe frazy dopełniaczowe istniejące w tym wierszu. Po pierwsze- są prawda? Po drugie, czy przemyślane tak do końca?
Cóż trudno mi to zauważyć, skoro nie łapię sensu wiersza

Kochani, oświećcie mnie w tej kwestii......Może ktoś mi ten tekst wytłumaczy?

Srebrny pazur lustra - makabra!
rzeka pamięci
odruch wolności

Skrytykowałbym ten wiersz gdyby ktoś z nas go napisał:
Jest przegadany, te metafory nie są przemyślane i nie są zgrabne.
Wiersz źle się czyta - zbyt długie wersy przy braku interpunkcji robią swoje.
Na moje oko napompował się wiersz słowami typu:
wszechświat, księżycowa pustynia, rzeka pamięci, niebo itp. - wielkie słowa nie sprawiają ze wiersz staje się wielki - dużo mocniej działa na mnie budowanie mocy wiersza poprzez prostotę.

Uważam, że to jest słaby wiersz.

Tak bym powiedział: Może ten wiersz da się zrozumieć. Może jest dobry poetycko, a może nie. Może ma głębię i może jest o ważnych rzeczach, może wręcz odkrywczy.
Tylko że mam to gdzieś. Zacząłem czytać i nie chciało mi się dokończyć. To jest mój komentarz.

A ja doczytałam i o ile srebrny pazur dość mi się spodobał, o tyle reszta nie bardzo. Ja przepraszam, ale chyba się zgubiłam w rzeczywistości. I nie chodzi mi o dopełniaczowe czy nie. Nie przeszkadzają mi jesli są uzasadznione. Ale zapis, interpunkcja, faktycznie katastrofa. Fatalnie się czytało, niestety. Ciekawam, co za krytycy nad tym peany wiedli.

ech pewnie kwestia pędu
czyli literacko towarzyskiego rozpędu ;-)

wszędzie widzisz TWA? Czy możliwe, że krytycy się temu poddają? Jakoś powątpiewam.

Izo, dlatego napisałem ze lubię wiedzieć kto jest autorem czytanego przeze mnie wiersza. Dużo łatwiej mi sie czyta poezję kogoś kogo się znam. Dużo szybciej "wchodzi" wiersz w znajomym stylu.
Nie jest to nawet kwestia TWA.
Te same słowa napisane przez Świetlickiego będą odebrane inaczej niż napisane przez np takiego mnie.
Nawet mniej udany wiersz Ewy Sonneberg więcej wart niż bardzo udany nieznanego artysty.

Blee.

http://www.sonnenberg.pl/pl/node/61

ja przeczytałam całość i o ile znalazłam cos w rodzaju wątku głównego
to zniesmaczyła mnie ilość błędów
albo mi sie tylko wydaje że błędów ? może tak ma być?

II wers 7?
III wers 9
i dalej też

aha jak dla mnie to taki psedofilozoficzny bełkot
z rekwizytami codzienności czy romantyzmu, na przemian

Iza, a ja właśnie widzę przeróżne TWA w miejscach, gdzie nie powinno ich być. Tzw. ciotki literackie. Płci obojga (bądź obetrojga lub wszechczworga nawet). Ludzie mają tendencję do wytwarzania arystokracji korzystając z czegokolwiek. Okazja nadarza się lub pretekst znajduje i hermetyzujemy się.
Lub homogenizujemy. A nawet nasączamy spirytusem.

Tak to jest. Jeśli już raz ktos został doceniony, to może uprawiać chałę.
Dla mnie wiersz totalnie niestrawny w odbiorze.

Sławek, weź no okulary czy coś... krytycy!
Ja o krytykach mówię!

Ach :) Widzę,ze mój kij w mrowisko wywołał fajna dyskusję:) I Wiecie co, maci eu mnie wszyscy DUUUUUUUUUUUUUUZE lody !! Bo juz myslałamz,e to może ja jaka idiotka, choć do tej pory raczej nie miałam powodu tak o sobie myśleć.

Co do krytyków to często jest tak chyba jak w malarstwie- kiedys rozmawialiśmy i padł pogląd,ze oni już nie rozumieją współczesnej sztuki ale t do tego stopnia niczego nie rozumieją,ze boją sie przyznac i ...........im bardziej zagmatwany obraz czy wiersz tym pochlebniejsza opinia. Bojakze to wykazać ze sie nie rozumie i powiedziecz,e to bełkot? Jeszcze kto cos w tym zauważy i wykopie z posady?

I te koneksje i znajomosci- dobrze Joasia mówi,ze teraz często wystarczy wypłynąc jakkkolwiek i potem tylko ( to warunek niezbędny dodatkowy) życ dobrze z krytykami, zrobic sobie z nich znajomych i .........mozna pisac byleco

Bezkrytyczni. Ale u nas to modne chwalić modne "nazwiska".

Właśnie :((
Pytanie- jak stać sie modnym nazwiskiem? :))
Jakbyście mieli jakis pomysł to moglibysmy wyprowadzić nasza poezje rodzima na prostą wspólnie- ale najpierw musimy stac sie- modni
Hihihi

Najlepiej zostać krytykami :) Musimy tylko podzielić role - kto bierze krytykę (a może krytykerię, no bo przecież nie krytykanctwo:)), kto będzie młodym modnym kimś...

Truuudny wybór:)

Kochani, oświećcie mnie w tej kwestii......Może ktoś mi ten tekst wytłumaczy

***
jasne, ze Ci Edyto wytlumacze
najpierw tylko musze sie przedrzec przez ow glod na ksiezycu, brud za pazurem lustra japonskiej dziewczyny, duza doze niewidzialnego pokarmu aby moc sie zastanowic o co tu chodzi. Odkrylam niedobor, samotnosc, poszukiwanie, niewiedze i strach. Tyle tresc. A wiersz? Meczacy. Szkoda, ze pachnie parodia na wlasny temat i intelektualnym zmeczeniem.

KAśka :))))))
Wielkie buzi !!!!!
Pieknie to napisałaś............... i własnie mi chodziło o to niepotzrebne zupełnie przedzieranie sie, bo to nawet nie była zabawa na inteligencje.
A co do pomysłu Mikołaja :)) BOmbowy a ze wybór trudny to bymni epowiedziała, bo hihi pewne predyspozycje każdy z nas ma inne i jedni lepiej sie czują jako piszący wiersze a inni jako pzretwarzający. Myślę,ze się pogodzimy w tej kwestii
A w tym piśmie dziś pzreczytałam kolejny ciekawy artykuł, ale dziś jestem zbyt śpiąca