Nabierz wysokości. Na wschód od Łomianek gniazda artylerii.

zanim zawrócisz do Brindisi chciałbyś rzucić
paczkę czekolady twojej dziewczynie
i pokazać pętlę wokół mostu zgrabnym dwupłatem.
kurczysz się w sobie. skradasz jak łasica
w strzępkach chmur. ważysz dwadzieścia cztery tony.

ziemia śpi. jeśli będziesz miał trochę szczęścia
zamienisz samolot na szablę zagrasz w filmach.
napiszesz Siedmiu z Halifaxa J.
masz talent a ktoś musi to przeżyć.

Do końca września mieliśmy 230% strat.
Wszyscy latali na ochotnika.

twoja dziewczyna spała kiedy wracałeś
do Brindisi nad jej domem. machała dzień później
ławicom białych gwiazd.

nie będzie autobiografii dziesięciu z B-17

Od początku powstania nie działają kina. Dzisiejszy pokaz
wykonaliśmy specjalnie dla mieszkańców. Dziękujemy za uwagę.

„Ognie na niebie”
Wystąpili:
por Francis Akins
ppor Forrest Shaw
ppor Ely Berenson
ppor Myron Merrill
sierż Frank de Cills
sierż George mc Fhee
sierż Marcus Shook
sierż Walter Shimsock
sierż James Christy
sierż Paul Haney





inspirowane wspomnieniami Mieczysława Pawlikowskiego i tablicą przy ulicy Akinsa 6 w Łomiankach.

chapeau bas!

J.S

skromność szanownego Autora nie pozwoliła mu dodać, że za ten wiersz dostał I nagrodę w ogólnopolskim konkursie "20 wierszy na 20-lecie Łomianek" :)

no to Sławku - gratulacje!
bo jest pomysł (para-filmowy) i jest brawurowe jego wykonanie!
no-no!
J.S

Gratuluje i cieszę się że takie wiersze dostają nagrody - znaczy to że jest nadzieja dla polskiej poezji.

No, ale tu już potrzebna jest zwykle wiedza czytającego, a wciąż pojawiają się wątpliwości kto powinien być czytelnikiem współczesnej literatury.

no wiem, niestety jeden z wikiwierszy. jak to ktoś ostatnio podsumował. być może czasem nie da się tego uniknąć.
może najistotniejsze jest, żeby ostatecznie czytelnik miał szansę dojść o co chodzi bez głębokich studiów historyczno - literackich z jakimś tam komponentem. bo czytałem i takie wiersze, których nie dało się zrozumieć nie będąc zawodowym filozofem czy biochemikiem.

To nie tak. W tym wierszu niepotrzebna jest Wikipedia. Nawet nie myślałam po nią sięgnąć. I robię to, niestety (albo i stety) rzadko. Wolę sama porozgryzać, dociekać. Jeśli nie wyjdzie... zaglądam. Ale mi nie o to chodzi. Myślę, że akurat tutaj pojawiają się osoby na jakimś tam poziomie inteligencji i wykształcenia. Nie mówię o tytułach naukowych, ale o obyciu kulturalnym czy literackim. I od jakiegoś czasu stawiam sobie pytanie (po rozmowie z przyjaciółką, inteligentną i wykształconą, ale w innych kierunkach) czy piszę dla siebie, ludzi z zewnątrz, czy Was. Kiedy pisałam dla siebie, wiersze podobały się przyjaciółce (niech będzie synonimem czytelnika z zewnątrz). Teraz, coraz częściej nie rozumie mnie, dziwi się, za to częściej mam pozytywne komentarze. Co prawda, wciąż piszę zgodnie z sobą, ale łapię się na tendencji do wskazywania na odbiorcę z "tutaj". Co dalej? Ba.

Usuwamy czy przerzucamy wątek do pęczka?

Sławku gratuluję!:) Piszę to ponownie bo i nie wiem, gdzie zajrzysz:)
Piękny wiersz: prawdziwy i poruszajacy.
b

dziękuję
zaglądam wszędzie jak leci
a tak poza tym nagroda - nagrodą, a może coś warto w tym tekście poprawić?

Sławek, ty nie kombinuj z poprawianiem dobrych tekstów - pisz następne :)

byłbym zapomniał. podziękowania dla Marka Radeckiego za drobne, acz istotne korekty.

Przegapiłem ten wiersz na Salonie.
Gratuluję wygranej - świetny wiersz! :-)

Nie uważam, żeby był przykładem wikipoezji.
Świetnie opowiedziana historia, czytając widzę przelatujące samoloty i dymiące budynki.

Fajnie, że takie wiersze wygrywają konkursy :-)

Świetny wiersz, szczególnie spodobało mi się:

skradasz jak łasica
w strzępkach chmur. ważysz dwadzieścia cztery tony. - genialne! :)