wracam
do doliny afar

jestem Lucy
przechadzam się po okolicy jak przed trzema milionami lat
pozwolę wam kiedyś zagrać ze mną w kości

jestem pustynią
chociaż wiem że zostaną tylko skorupy
lepię czas wypalam jak garnki

jestem oceanem
już moszczę sobie gniazdo

:-) dało się szybko wygooglować :-)
pierwsza kobieta - Ewa naukowców

swoją drogą ciekawy wiersz - udał się :-)

Coś mi się o uszy obiło że Lucy nie jest już najstarsza, ale mniejsza z tym, na pramatkę w wierszu nadaję się doskonale.

sęk w tym, że Afar to nie tylko Lucy... dolina jest niezwykła, bo oprócz tego, że znaleziono tam szczątki tejże Lucy, to również ślady właśnie tych starszych, teraz jest to jedno z miejsc na ziemi z najwyższą średnią temperaturą, a ostatnio naukowcy doszli do wniosku, że tam właśnie zaczyna się tworzyć nowy ocean - drobne kilkaset tysięcy lat i już...

Hurraaa! Nie musiałam zaglądać w google! Z kim to ja rozmawiałam już na temat Lucy w wierszu? Dota? Czytałam go już? Gdzieś w wierszu była na sto procent. Końcówka mnie zamotała. Nie wiedziałam, że tak rodzi się ocean. Ale brzmiało przyjemnie.

było o Lucy, było :)
viewtopic.php?f=113&t=1745

Wciąż mi tamten nie bardzo. Ten bardziej :))

heheheee
czytelny jak nie wiem co!
że ja tu wcześniej nie byłam :D
czczególne poszukiwania nie są zalecane dla tych co to im gdzieś tam pod kopułką zostało kilka obrazków i informacji zasłyszanych tu i ówdzie.

a trafiłam tu dopiero z dyskusji o odwołaniach :) sprawdzałam czytelność "na gorąco"

ten mi też dużo bardziej, niż poprzedni o lucy.
w sumie czytelny. taki filozoficznie - zastanawiający. analizować nie będę, czepiać się - też nie. po prostu opublikowałaś dobry wiersz do czytania.
wart publikacji.

Lubie wiersze które trzeba czytać, przemyśleć, zrozumieć...
A jak nie wiem trzeba się postarać troszeczkę:)
I znów czytać i znajdować ...
Dlatego tak lubię Cie czytać Doroto:)
dziękuje i pozdrawiam :)

Pierwszy odbiór był taki, że się złapałem za głowę: jakiś prakosmos w samczej postaci? ;)
Lenistwo frazowania skutecznie ostudziło szaleństwo skojarzeń, a google (wiki) podpowiedziały wątpliwości: czy Afar jest doliną (szczyt ponad dwutysięczny?) Może dlatego jest dolina, że skoro ponoć wyszliśmy z wody - z morza, to kolejne skojarzenie może być tylko: (rajska) dolina. Nie dowiemy się tego, pozostaje bazować na tych archetypach, które jeszcze w nas są żywe.
Jak wspomniałem: przebieg wiersza uspokaja; wolałbym chyba jednak koniec bardziej zdynamizowany; przez inwersję albo dodanie zaimka... np. "i oceanem jestem". Pozbyłbym się może nawet porównania na rzecz prostszego stwierdzenia "wypalam garnki" (w którym porównanie - skojarzeniowe - dla mnie się zawiera).

To: "pozwolę wam kiedyś zagrać ze mną w kości" podoba mi się bardzo.
Pozdrawiam
b.
PS. wiki: "Są one uważane z najstarsze pozostałości po człekokształtnych i dwunożnych istotach na świecie." ;)

Doroto piękny wiersz! W tym kontekście ten wers to mistrzostwo świata:

pozwolę wam kiedyś zagrać ze mną w kości

Jest to wiersz do którego będę wracać:) pozdrawiam
b

Bogdanie - Afar to kotlina, więc usprawiedliwionym wydaje mi się zamienienie jej na dolinę. inwersje stosuję bardzo rzadko, tu akurat by mi zgrzytała, a o uproszczeniu fragmentu z wypalaniem pomyślę...

a w ogóle to dziękuję wszystkim - za lekturę i dobre słowa :)